Kościół św. Andrzeja i klasztor klarysek w Krakowie

Przy ulicy Grodzkiej 56 znajduje się jeden z najstarszych budynków w mieście, kościół św. Andrzeja. Został on zbudowany w latach 1079-1098. Głównym fundatorem był palatyn Sieciech. W okresie tym była tu osada Okół, a kościół stanowił jej główną świątynię. W 1241 roku broniła się tu ludność przed najazdem Mongołów. W roku 1243 otoczono kościół fosą oraz wałem. Kolejny atak w 1260 roku spowodował częściowe zniszczenie budynku.
W roku 1320, po przejęciu kościoła przez zakon klarysek, zbudowano dla sióstr budynki klasztorne. Mające do tej pory swoją siedzibę w Grodzisku pod Skałą, klaryski przeniosły się do swojego, nowego klasztoru, który ufundował Władysław Łokietek.

Na przestrzeni wieków kościół kilka razy doświadczał pożarów, które nie spowodowały poważniejszych zmian w wyglądzie zewnętrznym. Dodano jedynie barokowe hełmy wież i portal od północnej strony. Dopiero w XVIII wieku dokonano barokizacji wnętrz. Stiuki wykonał w 1701 roku włoski rzeźbiarz Baltazar Fontana.
Kościół, wzniesiony z kostki wapiennej, do dnia dzisiejszego zachował swoją pierwotną bryłę romańską. Jest dwuwieżową bazyliką. W prezbiterium są zabytkowe organy 8-głosowe.

Klasztor natomiast wzniesiony został na planie nieregularnego czworoboku, z wirydarzem pośrodku. Pod koniec XVI wieku i na przełomie XVI i XVII wieku był przebudowywany. W 1843 roku wykonano elewację neoromańską.
Skarbiec klasztorny może poszczycić się cennymi zabytkami: XIII wieczne relikwiarze, mozaikowy obraz Matki Bożej z przełomu XII/XIII wieku, figurki jasełkowe z początku XIV wieku. W bibliotece znajdują się m.in. późnoromański graduał z XIII wieku i iluminowane, wczesnogotyckie księgi. Szczególną uwagę zwracają pamiątki po fundatorce konwentu, księżnej Salomei.

W latach 1995–2014 przeprowadzono liczne prace remontowe i restauracyjne zarówno kościoła, jak i klasztoru.